wytrącam się jak osad
na dnie szklanki z równowagą

w przyrodzie nie mogłabym
mieć wiele więcej wspólnego
niż z przypadkowym upadkiem braku
teorii potwierdzeń pod pretekstem
nama(r)szczenia kredowego papieru
na subtelnie kredowych ustach
wyślizganych słowami obietnic

kiedy ten ból nabiera znaczenia
ustawiając wszystkie bezdomne psy
w kolejce po skrzydła i zabieg
wybielenia podniebienia

spokojnie

bez zbędnego przeciągania sylab
wykruszają się wnioski
jak plomby spomiędzy zębów
czołga się uśmiech

wystylizowany wieczorną dawką
francuzczyzny
szlifowanej na poziomie ud
parciem na idiomy

poszarpane obrzeża westchnień
prowokacyjnie w fale torsji

tymczasem

synkretyzm potrzeb jest farsą
powtarzalność procesu
z orzeczeniem o winie
to tylko kwestia czasu

rozpisana na pozycje embrionalne
opływowa
puszczam kaczki

zataczam kręgi