marzną mi dłonie i stopy
domek babci niknie jak dym z kominów
z oddechem uchodzi ze mnie dzieciństwo
świat baśni i zaradnych krasnali co wiją domki na prowincji

moja ścieżka biegnie między niewiadomym
do ciała łaszą się psy po zmierzchu
osamotnione jak ja znają bezkres ulic

mapy żerowania dla wiecznie głodnych
nienasyconych i sennych

i tylko przez chwilę tli się we mnie jeszcze ten ognik
żarzy przez moment gdy opadam w bramie





































































































































































































































na twoją zapałkę