Mrok, co szczelnie okrywa, przeraża mnie. Boję się świata na
zewnątrz. Tam musi być źle... W więzieniu czterech ścian za
szczelną tarczą chowam się. Nic ani nikt nie może dotknąć
mnie. Nawet jeden potwór w ludzkim przebraniu nie położy
żadnego ze swych zdeformowanych członków w moim
sanktuarium.

Boję się. Ten strach dodaje mi sił. Na zostanie w klatce. Mrok
za szybą nie skrzywdzi już mnie. Patrzę mu w oczy i wiem, że
mnie chce. "Spierdalaj" mówię. Opuszcza mnie lęk. Czuję
wolność od trosk i wsłuchuję się w noc. Ciało zaczyna się
ruszać. Świętuje mą moc. W tańcu nie myślę. W tańcu nie
czuję już ścian. Tańczę bo jestem. Tańczę bo chcę i zamierzam
trwać. Tańczę by mrok za szybą rozwiał się sam. Teraz jestem.
Po prostu jestem...




























































kurewką z Amsterdamu.