Ja wiem, że muszę kochać wszędzie,
Kwiaty, rozpustę i Robustę
Myśl moją szpetną, która przędzie,
O twym istnieniu zmysły szóste.
Ja marny pismak, z sercem wieszcza,
Rozmieszczę na palecie marzeń,
To co mnie wznosi i rozpieszcza
I skłania do intymnych drażnień.

Na stole piwo, obok sola,
Facet nie myśli, tylko zżera,
Przed panią żółci się fasola,
Ona ją zjada - nie pożera.
Gofry na boku z frużeliną,
Jest zapiekanka pełnokrwista,
Mam usta wypełnione śliną,
Ja nie żrę gofrów, bom artysta.
Artysta nie żre tylko pije,
zagryza miłość niespełnioną,
Chce kochać - kocha, ale pije,
Bo ma naturę spijaczoną.

Setki migają na mym stole,
Facet żre solę i przepija,
Pani zajada się fasolą,
A we mnie dusza już niczyja.
Nazbyt pijana do kochania,
Na seks za wcześnie, więc poczekam,
Wieczorkiem przyjdzie do mnie Frania.
Ona na artyzm nie narzeka,
Lecz wchłonie smród wypitych wódek.
Jutro do knajpy, wszak barmanka,
Poda swym gościom parę udek
I znów powróci do kochanka,
Do pijanego - tak jak wczoraj,
Z weną pijacką, ale cudną,
Lecz w głowie mojej dzisiaj gore,
Gdyż pod sufitem mam nierówno.

Próchno i pustka – reszta wóda,
Artyzm w kieliszkach utopiony,
Zamiast umysłu istna gruda
- Lepiej od nowa coś zakropić.
Może od rana będzie lepiej,
Kac nie jest wieczny, ale duży,
Jutro na karty strofy wlepię
- Jutro poezji się przysłużę.

Nazajutrz znowu od początku,
Zacząłem walkę z kieliszkami
- Opamiętałem się przy piątku –
Bo znowu w głowie był dynamit.
Serce zdrętwiało – także pióro,
Przestałem w końcu pisać wiersze,
Od dzisiaj bratam się z naturą,
Ja najpiękniejszy – najzdolniejszy!

Epilog

Malutki kondukt poszedł w ciszy,
Pod rozkruszony mur cmentarny,
Już jego wierszy nie usłyszysz,
Wraz z nim na wieki odszedł artyzm.