nigdy nie umiałaś mówić
o uczuciach
skąd więc się miałem
tego nauczyć
Mamo...

milcząco nalewasz rosół
i równie milcząco smażysz kotlety
mielone
odgarniasz z czoła kosmyk włosów
niesforny i przesypujesz
pustkę między palcami
bez najmniejszego szmeru

...a wszystkie myśli
natrętne jak muchy
topisz w swoich oczach
zielonych i talerzu
-bezgłośnie...

już dosyć!
słowa co latami stały
w przełyku na baczność
jak na szkolnym apelu
pęcznieją
-sylaba po sylabie
koniecznością werbalizacji gejzeru

bum! bum! bum!
-to serce

Mamo! oto jestem!
bez kwiatów ale jednak
Twój syn
w Twoim Dniu kolejnym
spójrz na mnie wreszcie
nie tak
obojętnie
jestem już dorosły
















































































i pieprzę cię!