trzymając strąk fasoli w otwartej dłoni
rozmyślając o samotności wędrujacego
w pojedynkę ślimaka po gałązce malwy
wyobrażam sobie podziemne korytarze

moze istnieją ulice zmarłych i zapomnianych
aleje pamięci ukwiecone chłodem bieli kwiatów
bo śmierć z kostuchą i chłodem się kojarzy
dodatkowo kostnica dość bliskie słowo

ciche umieranie nie jest takie straszne
zważywszy na możliwość tam spotkania matki
i wygarnięcia tego na co zabrakło odwagi
marzy mi się spotkanie po latach