autor: Gretchen Frage

Kotka

Poezja jest jak lipcowa kotka,
na dachu z podartej papy -
boska istota, ciemna,
cała w piekielnych pręgach,
której nie chce się już mruczeć przymilnie,
tylko bije miarowo ogonem
ze złości na upał
i ludzką głupotę.

Czasem miauknie rozdzierająco,
sama do siebie,
nie oglądając się, co powiedzą
i czy powiedzą.
Liże swoje futerko
jak poplamiony aksamit,
z miłością godną lepszej sprawy,
chociaż nie ma lepszych spraw od poezji
- tylko ona może zbawić świat
od nudy i śmierci,
nudy śmiertelnej.
(Zbaw!)

Idąc nie kręci biodrami
jak aktorka na drugim planie,
lecz sunie lekko, nieomylnie do celu.
Jej ślad w trawie zabliźnia się zaraz.
A jeśli skoczy za ptakiem
i chybi o centymetr,
obliże się tylko, uśmiechnie:
Ale miałam zabawę!

Od dawna już nie miauczy bez sensu do księżyca.
Nie, ona do niego puszcza perskie oko.
Ale gdy w opuszczonych przez Boga uliczkach
spotka pijanego z miłości nieszczęśnika,
poważnieje nagle i dotąd ociera mu się o nogi,
aż ten zawróci z drogi na most.

źródło: https://www.nieszuflada.pl/klasa.asp?id ... 7&rodzaj=1