uśmiecham się sobą do ciebie
znad papierka lakmusowego
zabarwionego wykresem z exela
i z daleka oglądam jak siedzisz
za bardzo do przodu pochylony
gdzieś mi w głowie pod kopułą
wcale nie uwierając w szyję

przez ułamek dziesietny
pogonię za toba mysla
między debetem na kredyt
nie próbując nawet policzyć
wirtualnego persalada

idac przewaznie górą a nie doliną
jeszcze dokładnie nie wiem
jak mam cię wziąc na siebie
ale za to ochote laksygenem nieodparta
na jakies niewielkie podsumowanie
i tęsknie już wzdychajac rzewnie





































za kalkulatorem