hej wiosna!
twe intrygi do serc naszych dotarły
brzęczeniem pszczół i powabem kwiatów
w odwiecznej grze o szczęście

widzę pociąg!
a na stacji stoi on
jego niebieskie oczy świdrują mnie spojrzeniem
rozbieganym i rozmarzonym jak ogień

to tylko wspomnienie
kiedy siedzieliśmy w przedziale
prawie sami lecz nie samotni
ale szkoda że to powstało w głowie






































schizofreniczki