oswoiłeś mnie

nauczyłeś że wcale nie muszę
czekać na ciebie jak kiedyś
na ojca w otwartym oknie

że już wcale a wcale nie trzeba
bać się ciemności co niesie
głuche echo kroków i potknięć
trzaskanie drzwiami o policzki
i smród uryny

że najlepsze miejsce w domu
to nie jest to u sąsiadów

oswoiłam się

uwierzyłam
że świat co pachnie tobą
nie jest miejscem okrutnym
że przecież może być nam dobrze
tak po prostu
bez strachu




























































































pijąc razem