Wczoraj znów przemówił do mnie kosmos. Byłem na niedzielnym spacerze w Miechocinie. Ta niewielka miejscowość znana jest z okolicznych łąk, a także jako ośrodek przemysłu zduńskiego. W piaskach znalazłem monetę pięciozłotową.

Miechocińskie łachy charakteryzują się bogactwem endemicznych gatunków flory i fauny. Źródłem unikatowego na skalę europejską ekosystemu jest, jak podają badacze, rozbudowany system wód gruntowych, pochodzących z oligocenu, który dostrzegalny jest na powierzchni, w postaci leniwie wijącego się przez cały obszar ruczaju. Łąki porastają kłosy dzikiego jęczżyta. Co rusz napotkać można mniejsze lub większe kępy lokalnego sukulenta, grajdolnika skalistego, które jawią się jak wyspy na oceanie wszędobylskich traw. Grajdolnik pyli się pod koniec kwietnia i w tym czasie ściśle zabronione jest wzniecanie jakiegokolwiek hałasu w trakcie przechodzenia obok naturalnych klombów tej niezwykłej rośliny. Głośne rozmowy prowadzą do zaburzenia procesu, czego skutkiem może być kilkuletnia lub nawet całkowicie nieodwracalna utrata płodności danego skupiska grajdolnika. Tereny bliżej cieku porastają wiklina piaszczysta i niezbędnik kujawski. Szczyty kwiatostanu niezbędnika zbierana są w dniu przesilenia wiosennego przez kobiety będące w drugim dniu menstruacji. Następnie sporządza się z nich napar, który działa kojąco na dolegliwości nerek. Wywar można zakupić w Miechocinie na rynku przez cały sezon. Należy jednak być uważnym. Jak obliczono, ilość sprzedawanych tradycyjnych słoi z ekstraktem, znacznie przekracza możliwy poziom produkcji, wynikający z wielkości corocznych zbiorów. W najszerszym miejscu potoku w południowo-wschodniej części rezerwatu znajduję się niewielki ostrów, będący siedliskiem folioskrzydlaków, które słyną z tego, że w chwili zagrożenia nie poruszają się, kamienieją, chcąc zmylić drapieżnika. Drugim endemitem wśród ptaków jest parchawka wielodzioba, która składa maleńkie jaja w wysokiej gęstwinie jęczżyta. Gniazda musi skrupulatnie maskować, gdyż jej pisklęta są ulubionym przysmakiem wilkoszczurów. W bagnistych starorzeczach spotkać można świnkę karłowatą u wodopoju. Jest to niezwykle rzadki widok. Świnka jest gatunkiem na wymarciu, co wiąże się bezpośrednio z naturalnym rozrostem populacji wilkoszczurów. Dopiero niedawno odkryto sposób odżywiania się świnek. Okazało się, że ich jedynym pokarmem są pyłki grajdolnika, które wdychają i magazynują na cały kolejny rok w wielkich wolach, mieszczących się w podgardlu. Wilkoszczury gnieżdżą się się w norach wykopanych w pogockich kurhanach. Goci osiedlili się w Miechocinach w pierwszym wieku naszej ery. Niewiele o nich wiadomo, a oprócz kurhanów i fragmentów kamiennych kręgów nic po nich nie pozostało. Przypuszcza się jednak, że to oni rozpoczęli wytwarzanie pieców na tych ziemiach, którą to umiejętność przejęła ludność jadźwiedzińska, która napłynęła z Zakaukazia w trzecim wieku po Chrystusie i ostatecznie wyparła Gotów. Jadźwiedziowie i ich potomkowie, posługujący się językiem zbliżonym do baskijskiego, żyli na tych terenach do trzynastego wieku, kiedy to z niejasnych do końca przyczyn przenieśli się do Prowansji. Na ten okres datuje się osadnictwo kurpiowskie, które nie bez pewnych historycznych przeszkód, dotrwało do dziś, kultywując zduńskie i nie tylko, rzemiosło.

Odwróciłem monetę. Na rewersie znajdował się napis – Rzeczpospolita Polska 1994. Sprawdziłem. Dwudziestego drugiego kwietnia tamtego roku wyszła ustawa o zmianie ustawy konstytucyjnej o trybie przygotowania i uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polski, ustawa o zmianie ustawy o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości oraz zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar w sprawie określenia przyrządów pomiarowych podlegających obowiązkowi uwierzytelnienia. Czy to oznacza że miechocińskie łachy zostaną zniszczone, ulegną likwidacji? Czy właściwie odczytałem znaki? Tego nie wiem. Wiem jednak na pewno, że dziś, gdy piszę ten tekst, mija osiemnasta rocznica połączenia Kongresu Liberalno -Demokratycznego z Unią Demokratyczną w wyniku czego, powstała Unia Wolności. Zbliża się katastrofa.


muza