Zwyczajny poranek.
Świat budzi się powoli,
bez pośpiechu.

Zapach kawy
snuje się po mieszkaniu.

Przez firanki przeciskają się
pierwsze promienie,
zaglądając ciekawsko.

Za oknem gwar ulicy,
o piętro wyżej – kroki sąsiada.
Po prostu szara rzeczywistość
powszedniego dnia. 


Telefon milczy – jeszcze. 

Zegar tyka z namysłem.

Myślami już jestem w pracy,
układając w głowie plan dnia.

Nagle – ktoś puka.

O tej porze? Tak wcześnie?

Otwieram drzwi
i znieruchomiałam.

W tym momencie zwykły dzień
przestał być właśnie zwykłym.































































Komisarz Alex