jeszcze nie opadły pierwsze liście
ani ręce w geście ostatecznej rozpaczy
jeszcze dam radę
łyknąć tabletkę
i wysłać wiadomość do brata
że trzeba by koniecznie
zdążyć przed północą

upomnieć się
o wykwalifikowane usta
skłonne do współpracy
w wykraczaniu poza normę
normalizacją ciśnienia
przy spowiedzi

z pierwotnie braterskiej nienawiści
gotowej usprawiedliwić przeszłość
bitwą na poduszki
wypadem do kina
wektorem wszystkich chmurnych
błękitów i brązów oczu
zabielanych cukrową watą

przecież
jeszcze nie stoimy
na pozycji przegranej z góry
łatając wybaczeniem kosmiczne dziury
na dnie od którego
razem zawsze łatwiej
złożyć się w papierowe łódeczki
i odbić









































































































































nerki ojcu