Gdy toś opacznie na świat spogląda,
Gdy rozumie, że ptak mówi, nie śpiewa
Gdy radośnie wokół wyją drzewa
Ten wie, jak prawda wygląda

Radosny szczebiot, ponurego świata
w fałszywym obrazie odbity,
To prawdziwie jest, dowód niezbity,
Że człowiek, nie chodzi, a lata

W indoktrynacji najwyższych wartości,
w poszukiwaniu złożonej prostoty,
Tam, gdzie rodzą się, ponure psoty
w Świecie krwawej radości,
Powoli.... się dopalamy.
My ludzie.... w bieli - czarne plamy.