Rozumiemy się, język ciała działa wiecznie,
bajecznie, bale, w parę, no dalej! Bezpiecznie.
Wirują, radość tryska ze skał zwanych sercem,
rozumieją się, tańczą, łączą, pary, tercet -

słyszysz jeden głos: pokój, spokój, Bóg w amoku
bo wróg u bram, syn w progu stoi, człowiek smoków
nieba sięga, jest jedno ludzkość pod butem stu
jest jedno słowo, jeden lud, jedna wieża znów.

Zabijmy Boga, weźmy Raj,
w jedności siła, marsza graj,
kolumny w górę, zwarty szyk...


ze szczytu wieży dobiegł krzyk:
Święte przymierze zerwane!
Święte przymierze zdeptane!

Runęła
i wzięła
miliony...


Mijają liczby, groby się dopasowały
do krajobrazu, łatwiej wrócą ideały.
O patrzcie! Właśnie idą bracia: Kain i Abel,
stają na gruzach, a z ust ich wypływa diabeł
i zabiera na pokład świat i płynie dalej
budować nową wieżę i nowe przymierze.

O tym nie myślał wcześniej nikt - wzwyż dwie urosły,
na widok ten Bóg rzekł: Są uparci jak osły


Do boju bracia, szturm z dwóch stron,
Dzisiaj albo My albo On,
Bierzemy wszystko! Człowiek-Król
No dalej bracia! Hurra! W bój!

Od tej jest lepsza wieża TA
Rzekł Bóg. Brat zabił więc brata.

Runęły
i wzięły
miliony...


Jak już zazdrość do syta krwi bratniej wypiła,
nabrała wody w usta, ludzkość w pierś się biła:
Nigdy więcej tak! Nigdy więcej tak! Brat, bratać!
I bratali się ludzie przez lata, brat brata
gościł u siebie łącząc w jedno całą ziemię,
wraz z ziemią ludzkie plemię - powróciło brzemię...
Lecz teraz wieża jak duch jest, bez ciała stoi,
każdy może do niej wejść, ma miliardy pokoi.


Nie zabijajmy już Boga,
On nie istnieje - rzekł rogacz
i powiódł w wieży korowód,
prowadził ludzi do progu,
dając każdemu swój pokój.

Na szczycie zasiadł król smoków.

Runęła
i wzięła
miliardy...





































III Wojna Światowa