przyszedłeś na pustkowie zasiane snem
przed wejściem błądzi migotliwe światło neonu o niebieskiej aurze
w środku mrukliwy portier wysiaduje godziny przed telewizorem
mimochodem trąca wyrobione klucze
dziwi cię smrodliwy mdły klimat
w hollu plastikowe hortensje pożerają kurz

-pokorni lokaje estetów
wiecznie żywe kwiaty-

tu trafiają tylko ci co nie oglądają się za siebie
ludzie bez dowodów bez psów do wyprowadzenia
na zawsze samotni lub samotni po raz pierwszy od dawna

wykasowani z rejestrów prawie blednący za dnia
dla świata pod kreską zdmuchnięci z barowych krzeseł
przez kogoś opłakani przez kogoś zapomniani
kiedyś bracia krwi siostry wspólnego losu
teraz poza prawem i wobec prawa jednacy
senni i zmęczeni przed długą drogą składają głowy


























































































































































































w chłodnej kostnicy