staje się świat naznaczony przemijaniem
co łączy umysł i ciało dlaczego tak łatwo
ogień podchodzi do ścian trawi je aż po dach
sny znowu przynoszą potokiem jątrzące słowa

zbierzcie garść popiołu na każdą z sześciu stron ziemi
nadchodzi noc ponownego grzebania zmarłych
ich kości krzyczą o przebaczenie
jak wasze suche języki o kroplę wody

medycy zastąpią układ nerwowy sercem
myśl zmieni się w białą krwinkę
masz swój totem oto twoje tabu oto narzędzia
do pracy nad martwą tkanką

niech zapanuje jednia niech będzie pleroma
człowiek na zawsze bramą co rodzi boga
bądź go wchłania i rzuca most ponad śmiercią
nad znikome gesty poza światło i ciemność

nasłuchujcie więc syku żmij
psów co ujadają w piwnicy
aż zmarli nie odnajdą w waszych oczach nic prócz obłędu