Lena ma 8 lat, przerwę między jedynkami, pucołowatą buźkę i jasne, bardzo kręcone włosy. Gdy gramy w szachy śmiesznie marszczy nosek i syczy coś w sobie tylko znanym języku obmyślając plan jakby mi dobrać się do skóry. Ma talent do matematyki, chociaż tłumaczę jej, że gna z dodawaniem i odejmowaniem jak dzika, a trzeba spokoju i powściągliwości. Gdy Rafał puszcza hip-hop, Lena naśladuje raperskie ruchy jakby się urodziła na mojej starej dzielnicy i popalała hasz od kołyski. Babcia Leny patrzy na nią tylko smutno. Nawet gdy się uśmiecha w jej oczach krążą łzy.
- Bo wie pan, moja córka zostawiła Lenę jeszcze w szpitalu. Później wyjechała do Londynu, później wróciła, a teraz to nie wiem. Może dwa razy ją widziała. Mówiła, że to dziecko z gwałtu, a co dziecko winne? Tęskni, pyta o mamę. A ja póki życia i sił starczy to z nią będę.
W tym czasie Lena biega wokół przystanku i krzyczy do nas, że jest płatkiem śniegu. Gdy się żegnamy, chwyta mnie za nogawkę.
- A będzie pan za tydzień?
- Będę.
- A ile jest tysiąc razy tysiąc?
- Milion.
- A dlaczego śnieg jest biały?