Kiedy samotność ze snu się budzi,
pęta żelaznym łańcuchem,
dusi i przyzwyczaja,
jak nocna zmora - naszym oddechem
swój oddech upaja.

Butelka już pusta, świt w okno mruga,
papieros w ręku niedopalony,
mija kolejna noc mroczna, długa,
zamykasz oczy zmęczone,
osamotniony


























































































































































































w tłumie gości