trudno jest mi pisac. trudno. bo jestem dzisiaj najbardziej smutnym popaprancem z mieszkancow tej ziemi. ale ja taki nigdy nie zostaje na dluzej niz 4 doby, a zreszta i w trakcie tych czterech zmienia mi sie wiele razy. zalezy czy patrze przez pryzmat nieba, czy popiolu. wy jestescie tam ale ja pisze do was. w te druciki kolorowe, w te chipy, procesory, dyski twarde, plyty, obudowy. w to wszystko pompuje energie mojego czucia i myslenia. na waszych biorkach i stolikach stawiam rzezbe zlota. odlew moich jąder. trudno jest mi pisac. ale chce nawiazac komunikacje ze swiatem. bo tu gdzie ja jestem, tak jakby nic nie ma. tylko taka jakby kabina ale nie widac nic. okna pokazuja pustke. nic nie slychac. i ja tu tak jestem i szukam was i pytam czy zyjecie i czy macie sie dobrze. i jak daleko jestescie? i jak wam?