Już nigdy nie wyleci żaden z dupy bąk,
już nigdy człowiek nie zobaczy ludzkich rąk.

Nosami, uszami, latami, oczami,
bez granic, laseczka, pałeczka - dynamit,
wejściami wszystkimi po nicość wkroczyły.

Spiryt,
ile ciągło go mord?
Czort
wie!
Antybiotyki,
oh yeah!

Ach, myślałem długo o tym
jak uszyć ten wiersz.
Patrzcie, właśnie stwarzam
nowe szaty, Królewskie mości!
Postanowiłem zacząć od haftu
na złotym płótnie portalu,
który to przenosiłby fantazje
spoglądającego, ku nieznanym preriom przyszłości.

Tylko tak uwierzysz mi, że byłem wczoraj ostatni,
że tylko moim nosem oddychały ludzkie płuca.
Przez wieki, medycznie dawane antybiotyki,
wywołały nawyki
obronne
bakterii,
materii
w wojnie
wszeświata
z jego katami,
nami.

Materia to Szatan, energia to Bóg,
zuważ, jak spalasz materię to wyzwalasz energię,
a ona nie ginie.
Myślę, że kiedyś dziecko energii,
wszechświat,
zacznie wypalać, kurczyć
aż pozostanie tylko energia



































































Sąd ostateczny