Wilgoć sączyła się z sufitu,
jakby dżungla oddychała mi nad głową.
Podłoga miękła pod stopami –
szlam, lepki, zdradliwy.

Może to gałęzie ocierały się o ramiona,
plątały włosy,
szepcząc coś w języku zbyt starym,
żeby można go od tak zignorować.

Pachniało słodko,
ale słodyczą nieczystą –
jakby coś fermentowało zbyt długo
w zapomnieniu.
To był zapach mózgu,
który przypomniał sobie o ciele.

Coś chrupało cicho,
jak liście łamane pod stopą,
albo chipsy ukryte w ściółce.

Język prześlizgnął się po suchych ustach
zostawiając wilgotny ślad
na zimnej skorupie nocy.

Szłam dalej,
mijając chropowate pnie
i szkliste oczy drapieżników.
Coś zaszeleściło za mną –
metal? łuska?
własna wstydliwa potrzeba?

Ręce miałam lepkie od żywicy,
żołądek ściągnięty w pięść.
Cień zaczął się kurczyć –
tuż przede mną rozjarzył się prześwit.

Zatrzymałam się nad sobą.
Spojrzałam w górę.
Światło okazało się tylko odbiciem demonów




































w szybie lodówki