Postanowiłam
nie kochać Cię wcale
zaledwie patrzeć
jak odchodzisz szybko
gdy czas przystaje
na bezdrożach wspomnień
i tęsknie do nas mruga
pod przykrywką
A sens
co ukrył się uparcie w słowach
i małych
czerwcowych
czereśniach
się pochował
pod liśćmi na drogach
pożółkłych za szybko
bo z września
za nagle
przybiegłą
połową

Postanowiłam
nie kochać Cię wcale
zaledwie zerkać ukradkiem
jak rośniesz
jak Ci się zima
rysuje na dłoniach
jak się próbujesz
nie opierać wiośnie
Zaledwie spojrzeć z ukosa
na życie
które Ci Pan Bóg pięknie wyobraził
a potem jeszcze
raz jescze Cię kochać
tak jak się kocha
nie za pierwszym razem.

Wyżebrać z Ciebie
nie ksztę zaufania
nie obietnice
nie będziemy razem
wysupłać prawdę
z nad-opowiadania
w zagłębia lustra
patrzeć nieobrazem.
Pozdzierać Ci liście
czerwcowe ze skroni
poszarzyć Ci losem powszednim
marzenia
przytaknąć, że możesz
być morzem bez soli
namiastką zaledwie
płochego złudzenia