Nie było mnie, kiedy przyszli z decyzją.
Nie otwierałem. Miałem zupę na gazie
i wzrok wbity w coś, czego już nie było.

Ktoś płakał na klatce,
ale to mogły być też ptaki.
Trudno rozróżnić żal od biologii,
kiedy wszystko trwa za ścianą.

Zgasło światło, a ja wciąż siedziałem.
To znaczy: nie wstałem.
To znaczy: już się zgadzałem
na wynik, którego nie znałem.

Kiedy zapukali drugi raz,
byłem już kimś innym.
Zgoliłem sumienie,
zmieniłem zegarek,
wypiłem zimną herbatę po kimś.

Nie otwierałem.
Ale w środku coś pękało,
jakby ktoś uciekał przeze mnie.
Na bosaka, z torbą,
bez imienia.




























































Nowotwór hemoroidów