pójdziemy na leniwy spacer
może znów rozgrzejemy słońce

zerkam na ciebie zbierając grzyby brzegiem lasu
mając nadzieję że potrafimy jeszcze rozmawiać

powoli podajesz mi dłoń
w ucieczce od pytań których nie chcemy zadawać
wreszcie nie potykamy się o własną niepewność

trzymam cię mocno za rękę żeby nas nie zgubić
w tym wszystkim czego nie mamy sobie do powiedzenia

ty patrzysz mi w oczy
dostrzegasz ten zapał którego nam brakuje

teraz czuję
jesteś obok gdy milczę o naszych troskach
by przy mnie z podmuchem nowego wiatru
krzyczeć o szczęściu

pochylony zrywam krwawe maki
kiedy ty gromadzisz ulotne dmuchawce

zaplećmy w ciszy wianek zrozumienia
idąc przed siebie naszą drogą donikąd