Z duszą na ramieniu zbiegając w popłochu
po schodach, chwyciwszy co mi wpadło w rękę,
wyrwana z sielanki w samą głębię mroku,
strącona na dalszą życia poniewierkę.

Przepełniona strachem szukałam schronienia,
nakryłam się kocem z obawy przed ogniem,
widziałam jak miasto natychmiast się zmienia
w wielkie gruzowisko płonącej pochodni.

Upadłam na ziemię nagle uderzona
serią ostrych ukłuć. Niemal bliska zgonu,
ściskając córeczkę w krwawiących ramionach,
z bólem patrząc w niebo wyszeptałam: Pomóż.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Zadzwonił budzik!