Żyła rodzinka wielce ciekawa,
ojciec zaradny, matka wspaniała,
dawała z siebie energię całą,
by w domu szczęścia nie brakowało.

W tej to rodzinie trzech synów było,
tudzież trzy córki, popatrzeć miło,
jak ta rodzinka, zwłaszcza w niedzielę,
trzyma się razem w naszym kościele.

Był mały problem, ot skaza mała,
z nikim rodzinka nie kumplowała,
mówiąc: - „Kochani, my ludzie prości,
nie chcemy kumpli, znajomych, gości,

nam wystarczają więzi rodzinne,
mamy swe życie i żadne inne,
przyjaźnie, zjazdy, czy odwiedziny,
nie będą mącić szczęścia rodziny”.
***
Sąsiad im zrobił z ukrycia zdjęcie,
na którym widać, jak wniebowzięci,
siostry i bracia, matka i tata,
stworzyli obraz, nie z tego świata.

Był koniec roku, na dworze biało,
a ta rodzinka, jak jedno ciało,
jak aniołowie, w czułej bliskości,
splotła się w wielki łańcuch miłości.

W pokoju lampion, z kółek i kratek,
nieziemski, lśniący, jak UFO statek,
który wciąż błyska i czyni cuda,
wiązką lasera, błądząc po udach.

Każdy ma swego tutaj pilota,
że gdy go najdzie wielka ochota,
naciska przycisk i na pilocie,
może wziąć udział w swoim odlocie.

Na stole jabłka, banany, gruszki,
matka się w postać wcieliła wróżki,
a każda siostra, czule i z bliska,
ściska swych braci, aż ogień tryska.

Pląsają, tańczą, kręcąc figury,
raz one z dołu, raz oni z góry,
a gdy się zmęczą szczęśliwi wielce,
biorą owoce w swe czułe ręce.
.
***
Obraz nieziemski, niczym z kosmosu…
Zlazł sąsiad z drzewa nie kusząc losu,
buchnęły zmysły, prysły domysły,
o tej rodzince z nad brzegu Wisły.

Pstrykając fotki, był pod wrażeniem,
aż biedakowi wzrosło ciśnienie,
do dzisiaj obraz ma przed oczyma.
jak ta rodzinka razem się trzyma





















































































































za krocze