kiedy studnia wyschła
a rozproszone echo zamknięte w butelce
które odbijając słowa miało nieść zapatrzone w głąb
milczy uparcie

skubałaś nitki moich dżinsów
karmiłaś jabłonie pocałunkami własnych ust
a ja
chciałem udowodnić całemu światu
że dłonie mamy mocno związane złotą wstęgą

karmiąc śmiechem nasze oczy
leczyliśmy troski aż do łez by uwierzyły że nie są prawdziwe

teraz
jabłka już nie smakują jak kiedyś
potargane blue dawno wyszły z mody

a my
nawet nie umiemy tęsknić