Błądząc w gęstwinie wiecznej, gdzie cień mroków trwa,

Czas się rozciąga muśnięty wiercącym podszeptem,

Gdzie zielone membrany szumią terapeutyczną muzyką,

Tam dusza oczyścić się pragnie z grzechu i żądz przemożnych.



Sosnowe odrzwia w szeregu, niczym lekarze strzegący,

Ścieżki mej zawiłe zakamarki, prowadząc ku spokoju myśli,

Szelesty słyszę zewsząd jak słowa mądrego Pana,

Co w głowie płoną i więdną, jak brzasku błyskotliwe iskry.



Spojrzenia zewsząd łaskawe jak zieleń kwitnących paproci,

Otaczają troską każdego, kto tak kiedykolwiek zbłądził,

A miękkie łoże pod stopami kusi jak mech przytulny,

Gdzie ciało próbuje odpocząć w czujnej kołysce uległe.



W ciszy mroku dźwięki słyszę tonące jak rechoty w szuwarach,

Łzy moje w kroplach rosy świt witają co rano,

Który do cna promieniami czyści serce bolejące,

Jestem tu by w nowy dzień wkroczyć, w pełni sił swoich mocy.



W rozmowach o niepewnościach ciek ruczajów słyszę,

Płynę przez horyzont zdarzeń, prosząc o uzdrowienie,

Szukam składników na balsam, co ukoi szum głowy,

Pragnąc lekarstwa na szacunek w nagłej chwili cierpienia.



Tu znajduję ukojenie co w swej prostocie zdumiewa,

Gdzie spokój mnie leczy i bezpiecznie otula,

Wierzę, że mogę odnaleźć ciszę dawno zagiętą,

W przestrzeniach jak biel nieba, gdzie dusza rozprostowana wstaje



























































































































klinika odwykowa.