Nad wiosennym jej ogrodem
chmury zawisły o zmroku
rozrywając błyskawicą
sielankowy dotąd spokój.
Mokry front z niszczącą siłą
wydobywał groźne tony
pchając spączkowane wiśnie
w stronę igieł najeżonych

a potem
cisza zapadła
jakby gwiazdy ktoś rozścielił
i szpalerem się ułożył
przenajczystszy zapach bieli

wybudzaną zwolna przestrzeń
wypełniły drobne mniszki
które w nabożnym skupieniu
pochylały swe łodyżki.

Zobaczyłam przez mgły ścianę
niczym rozmoczony papier,
jak okaleczona róża
życiodajne krople łapie,
jak się dzielnie trzyma ziemi
chociaż inni są mocniejsi

i dotarło do mnie,
że już
kwitnie bez


































obydwu piersi.