po raz ostatni trzymającą
mojego ojca za dłoń wyciągnetą
nie mogąc się pożegnać ani
wyrzucić siebie zza jej pleców

z życia całego niedopowiedzieniem
odczyściłam ujęcie uśmiechniętych
dwojga ludzi patrzących na siebie
a mnie tam nie było

przezemnie byli tacy rozkojażeni
chyba...za dużą uwagę skupiali
na mnie i moich poczynaniach
zapominając o sobie

i słów im zabrakło i powiedzenia
tego co ważnym zdać by się mogło
słabo wypadło to pożegnanie
czasu zabrakło czasu zabrakło...