Nieco inaczej rzecz miała się z współmieszkańcami budynku, w którym żył i pracował. Początkowo korzystał z komfortu bycia nowym, którego nikt nie zdążył poznać. Witał się uprzejmie z każdym sąsiadem, napotykanym w częściach wspólnych, w windzie, czy na podziemnym parkingu. Czasem przeprowadzał krótką, kurtuazyjną pogawędkę o pogodzie, czy niedogodnościach, wywołanych nowymi przepisami o obowiązku szczegółowej selekcji odpadów komunalnych. Nie zapamiętywał ich twarzy. Za każdym razem gawędził jak z osobami dopiero co poznanymi. Już wcześniej detektyw zastanawiał się czy cierpi na rzadką dysfunkcję polegającą na niemożności rozpoznania wyglądu drugiego człowieka i przyporządkowania go do konkretnej osoby, czy był to raczej efekt, typowego braku zainteresowania inną jednostką, szczególnie jeśli spotykał ją sporadycznie. Ostatecznie po kilku miesiącach sąsiedzi zdawali sobie sprawę, że mieli do czynienia z dziwakiem i nie dążyli więcej do bliższej znajomości. Cieszyło to Johna, bo on także przecież nie próbował przełamywać lodów towarzyskich. Pozostawało więc zgodzie z jego zamiarami lub raczej ich brakiem. Z drugiej zaś strony przelotne spotkania stawały się bardziej stresujące, kiedy to już aspołeczna natura mężczyzny nie była więcej tajemnicą. Detektywowi zdawało się, że dostrzega lekką dezaprobatę w oczach współmieszkańców. Nie był jednak tego do końca pewny. Dopuszczał możliwość, że owa niechęć jest tylko wytworem jego wyobraźni. To jeszcze bardziej go trwożyło. Podejrzewał się bowiem o stany paranoidalne.