Sznur konopny tkali
Dumni byli, latem snopki miał utrwalić
Kołowrotków turkot ciemną porą
Opowiadał o pachnących kłosach
Gdy w pole się wybiorą

Pętlę wiązał czule
Chciał by była jak ten sznurek
Szorstkość dodawała jej uroku
I tak pętla piękniała
Rok po roku

Przymierzał ją nieraz do szyi
I bali się go ci, którzy z nim żyli
Aż z czasem zdziczał zupełnie
Rozmawiał ze sznurem
O pętli i bólu

Zawisł więc w końcu
W objęciach swej kochanki
Zczerniały paciorki i wianki
Nie łkali po nim
Ci, co go znali
Pluli na grób lub
Po cichu umierali