bała się
zwinąć sadzonki niezapominajek
z miejskiego ubóstwa
w kłębek

nadrabiała miną
ale znaczyłam dla niej tyle
o ile

wydusiłam z niej spuchnięte nogi
i brak reakcji
na każdą cud dietę

była moim pocieszeniem
moją psychoterapią
moim głosem rozsądku
w trudnej miłości

do ciebie
chuju

przez jej rozczarowanie
światem
straciłam ją

straciłam jedyną przyjaciółkę
która nigdy
do mnie nie dzwoniła
pierwsza

































umarła po pfizerze