możemy w głowie drążyć korytarze
rozrysować mapy dla palców
zbudujemy od nowa fasady
wciąż wierząc w ornamenty
w surowy wdzięk piaskowca

mamy sposoby na nazywanie rzeczy
znajdując się coraz bardziej poza
zaznaczamy naszą cierpliwą obecność
kolejne minuty jak łupiny
w wyschniętych kałużach

aż przyjdą fale i zabiorą nas do morza
żebyśmy przestali oddychać kurzem
zostawiać za sobą ślady
tymczasem będę czytał
twój język zamknięty w ustach