Wiesz, to jest jak wodospad majaków,
A ja na jego grzbiecie w kajaku
Rozcinam mu fryzurę
Gdy ląduje nurem
Pęka mi kręgosłup,
Ale nie serce.

Żeby dotrzeć do takiego momentu,
Musisz być sam,
Jest to kajak jednoosobowy,
Więc zawsze jest tak, że jak byś nie machał,
To i tak wszyscy będą patrzeć na to z brzegu,
Bo za chwilę ich kolej.

Nie ma nawet mowy o odwrocie,
Bo jak już zaczynasz myśleć,
To już jesteś w tłumie na brzegu.

Serce sercem, przeminie jak mięso
Lecz kości pozostają na wieczność
Chyba, że się spalą, zmienią w proch i popiół



























Jak u Niemców