chociaż zawsze grałam pierwsze skrzypce
w wielkiej orkiestrze światecznej pomocy
to idę za tobą jak ciele na niedziele
i patrzę czasem jak wół w malowane wrota
na cienką nitkę za ktora mnie prowadzisz
po wzwiedzionym moście tuż nad przepaścią

tak szybko wyciagasz ze mnie wszystko
co wytrwale i uparcie upychałam w sobie
głęboko w te miejsca najbardziej niedostepne
dla chirurga plastycznie miekko twardego
po kursie korespondencyjnym w kopercie

z wprawą w jednej chwili ubierasz
moje wypielęgnowane latami gołe słowa
i nie pozwalajasz im latac na wietrze
jak papierkom po miętowych cukierkach
które lubie najbardziej zaraz po krówkach

licząc na palcach tylko do dziesięciu
wkladasz mi w usta ponaginane konkrety
twierdząc razem z pitagorasem
że fantastyke w twardej oprawie moge zostawic
na boku gdy bedę z zenkiem lezała wieczorem
bo ty chcesz wyraznych deklaracji






































do urzędu skarbowego