wyszliśmy już daleko poza
percepcyjne poznawanie siebie
dogłęgnie
odgórnie
oburącz
doustnie

już nie iskrzą
kolejne niedziele i święta
faszerowane dziękczynieniem indyki
pęcznieją w ustach

rutyna

już nie wymagam wiele
chcę być tylko prostopadła do ciebie
i adekwatna
do wysiłków wkładanych w przełknięcie
całej obrzydliwej prawdy co wylała się z ciebie
na mój brzuch i piersi
dziś wieczór

rzygam tym wszystkim!

przysięgałeś wieczność
a w ramionach Zupełnie Innej
tak łatwo rozmieniłeś się na drobne


























































































białe dzikuny