Deski znają moje kroki lepiej niż ktokolwiek.
Tutejsza podłoga skrzypi, a ściany mają uszy.
Każdego ranka sprawdzam kraty w oknach.
Pytam Boga - za jakie grzechy? Choć przecież wiem dobrze o każdym z nich.

Nie pamiętam już kiedy zamknęli drzwi
i nie pamiętam już świata za którym tęsknię.
Znam ciężar klucza, a nigdy nie miałam go w dłoni.
Uczę się ciszy -
- między krzykami strażników i współwięźniów,
choć już nie wiem które należą do kogo,
a może, tak naprawdę, wszystko jedno. I to samo.





























































































Urlop macierzyński