nie

rozumiem 

ideologii wojen,
zielonych marsjan
gdzieś na polach
Dombasu.
nie

rozumiem
okrzyku allah agbar
na przedmieściach
Londynu.
nie

rozumiem
pijanej rakiety
odpalonej w punkt
szybującego ptaka.
mam 
w dupie
słowa szyte na miarę
w liftingowanych
busach.
omijam
z daleka tłum
wojowników 
Kukiza.

szukam

szczęścia ponad ludzką miarę
niczym Konfucjusz,

jestem szcześliwy teraz i tu
skąpanej słońcem plaży.








































































































































































hotel RIU