"Dean Moriarty pisze do żony o podziemnych walkach kogutów"

Nadchodzi wielki deszcz, krzyknął Meksykanin o imieniu Nowa Makabra,
i czułość zewrze nierozerwalnym szykiem zdania mistrzów, wicemistrzów
świata. Zjednane buzowanie, jego gwałtowny świetlik; to właśnie rozkosz.
Powstawanie jasnych pęknięć na ciele, jasnych galaktycznie i jasnych tak
po prostu,

które odmienią oblicze ziemi, twojej zaniedbanej i nieludzkiej niemal,
gdzie leży wicehrabia, kochanka i ognisty warkocz Marii

od wszystkich aniołów. Dostaniesz jasność w załączniku maila, obróconą
w proch i ostatecznie zajętą przez niezawisły organ Najwyższego Sądu.
I przyjadą po ciebie w rydwanie, w rozklekotanym fordzie, zewrzeć szyki
zdania. Tu leży akcent: imię i nazwisko. Szaleństwo. Ostatni krzyk mody.

P.S.
Czerwone niech będzie mleko pod twoim językiem, bo, istotnie, jesteś
na podobieństwo wilka, na podobieństwo dębu.