Ty, któryś wprzędzion w dziwne czasy,
gdzie duch postępu, rozwój nauk…
Możesz być dumny, że doświadczasz
sprawiedliwości trybunałów.

Dostępne wszelkie informacje,
dostępna wiedza i leczenie.
Niedopuszczalna autokracja,
pluralizm w bajkę wszystko zmienia.

Ty, wprzędzion w czasy, dziwnie smutne,
kiedy za warstwę pierwszych zwrotek,
zaglądasz biedzie prosto w oczy,
i modlisz się o kilka złotych.

Klniesz, kiedy rządy oligarchów,
tak zwanej klasy politycznej
- nepotów, przechrztów, wielkich karłów,
mają cię gdzieś – dyplomatycznie!

Twój vox populi wiele znaczy
jedynie wtedy, kiedy urny
trzeba zapełnić, by mandaty
zasiadły w ławach. Ciebie później

poślą do diabła, na margines.
Za głos w wyborach tam vox Dei…
Tam możesz zawyć, porwać szaty
i się pokłonić beznadziei.

Dziwne te czasy, w których słaby
o pomoc żebrze, choć wpisana
opieka państwa w Konstytucję.
Brzmi w uszach, jak wytarty banał.

Choryś, ułomny, pokrzywdzony
- na marginesie znajdziesz miejsce
- margines twoją res publiką,
w której rodaków coraz więcej.

Tam żywe prawo do wolności
- chcesz, to umieraj; nie chcesz – złorzecz.
Nie będzie kiedyś tam litości,
kiedy się wzburzy biedy morze.

Nie bądź bezpieczny, oligarcho.
W purpurze władzy złoty cielec
głuchy na larum cichej skargi.
Zabłyszczy w morzu łez topielec.

.