Tak mijają godziny,
czas nagli, nie dając spokojnej
chwili.
Ciągle gdzieś śpiesznie,
w biegu, lub szybkim krokiem.

Stres moim przyjacielem,
jeszcze i on pospiesza wdzięcznie.
Nad uchem nuci : szybciej, szybko.
szybciutko nie ma czasu.

Przez to ambaras w głowie czuję.
I mącenie, a przecież skoncentrować
się trzeba by zrobić wszystko jak należy.

Czas ciągle mierzy i mierzy,
a ja robotem nie jestem nie mam
akumulatora co wnet naładuje.
Szczególnie gdy źle się czuję.

Kalendarz mnie pociesza, bo
w końcu niedziela nastanie.
Odpocznę, trochę i relaksu zaznam
jak człowiek pożyje.
Obiad dobry zjem, a
na razie przyjemnie

















powitam sen .