Fruną nocne wrony,
jak koszmar przemęczenia
i codzienności.
Szybują gdzieś,
w stronę
latarni morskiej.
Tam przez dualizm,
wybielają się,
stają się
białymi mewami.
W cieniu,
w świetle osobliwości,
które prześwietla,oślepia,
ubiór ich duszy,
codzienność cudzołożenia.
W moich myślach,
to nic nie zmienia.
Czarne poleciało,
do wybielenia...

tnje

Erekcjato morskie

nietoperz
szybuje
nad moją głową
w stronę latarni morskiej
w tym blasku
staje się
białą mewą
















































































schizofrenia

Natasz pisze:Fruną nocne wrony,
jak koszmar przemęczenia
i codzienności.
Szybują gdzieś,
w stronę
latarni morskiej.
Tam przez dualizm,
wybielają się,
stają się
białymi mewami.
W cieniu,
w świetle osobliwości,
które prześwietla,oślepia,
ubiór ich duszy,
codzienność cudzołożenia.
W moich myślach,
to nic nie zmienia.
Czarne poleciało,
do wybielenia...

grzechów.