trochę przypadkiem patrzę na ciebie
kobieto,
która wyglądasz teraz tak,
jakbyś codziennie zjadała
pożółkłe kartki z kalendarza,
wszystkie twoje zęby
były zębami czasu
i jakbyś właśnie rozwiązała
całość problemu przemijania
biorąc kwestię ulotności chwili
jedynie na siebie

wypada cię kochać
mimo wszystko
boś matką mych córek
mimo wszystko
i mimo wszystko żyjemy wspólnie
już jakieś
pół wieku

wiesz, może lepiej już więcej nie patrzeć?
nie widzieć cię, nie zerkać, nie spoglądać;
może lepiej malować obrazy z twoim wizerunkiem
pamiętliwym pędzlem wspomnień
(w których oczy jasno, ciało szybko, serce mocno)
a wszystkie te twoje szkice, grafiki, rysuneczki
tworzone ołówkiem co mu oczy ruchy podpowiadały
w czasie rzeczywistym
wziąć i po prostu
wyrzucić





















































































































lustro