brzask

[Margot]

ćwierkaniem pognały Wenus za dach sąsiadów
róż z fioletem pasami na niebo się kładą

i poranna orkiestra cichnie już pomału
niebo coraz jaśniejsze gołębie gruchają

zamilkli heroldowie bo rydwan Heliosa
złotem wtacza poranek srebrem świeci rosa

[Kier]

Świetny wiersz. Dobrze, że mi przypomniałaś jak wygląda, bo wtedy albo śpię, albo wracam z imprezy i wtedy niewiele widzę :)

[Margot]

Dziękuję. Miło mi. Oglądanie zaczynającego się dnia to duża przyjemność.