pozbawionym nadziei

Post autor: **olga** » 2007-03-29, 20:17

mój świat zamiera

światło już nie rozszczepia się milionem barw
szarość mgła i chłód
przyszedł jednym ruchem zabrał wszystko
nie dbając o następny oddech
pogrążona w piekle chcę dotknąć nieba
kłamstwem karmiąc zanikające ja

mój świat zamiera

Post autor: **jjockerr** » 2007-03-30, 08:13

i znoow tylko lod ehhhhhhhhh

Post autor: **dean** » 2007-03-30, 09:23

proponuję terapię śmiechową

Post autor: **jjockerr** » 2007-03-30, 09:34

moze i to jest metodoa

Post autor: **olga** » 2007-04-01, 21:35

nie we wszystkich przypadkach skuteczna.

Post autor: **lila** » 2007-04-02, 03:00

tej nadziei,
" co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera "

Post autor: **jjockerr** » 2007-04-02, 08:19

lila pisze:tej nadziei,
" co rdzeñ spróchnia³y w w±t³y kwiat ubiera "

czy warto na takim fundamencie dcokolwiek budowac?

Post autor: **cieniu1969** » 2007-04-03, 09:06

są okresy
że ja lubie nostalgię a ona mnie

pozbawionym nadziei

pozbawionym nadziei

Kto jest online