Staje przede mną roznegliżowana puenta –
nie mam słów w stosownym rozmiarze.

Gołą rozbieram na czynniki
twojego (bez)dzieciństwa – ty nie masz wspomnień,
a ludzie pojęcia jak straszny nocą był księżyc
Kilkuletniej Skulonej w Fotelu,
kiedy szli w Polskę.

Twoje bezdzieciństwo
przefrunęło przez pół pokoju, gdy
małoletniej odmówili piwa w spożywczym –
tatuś zmęczony twardym prawem
wymierzył w ślepia Temidzie.

A matka uprawiała miłość –
upojona po brzegi - w twoim pokoju -
naga jak Pan Bóg stworzył.

Wybiegasz mi z metafory w sam środek krzyku
i piszesz prozę – wzbierają
wulgaryzmy i turpizm.

Puenta zamiera w krtani ością z karpia,
którego nie było na Wigilii.
Był szczupak zebrany z libacji,
kiedy choinka roztaczała woń wódki.



Nie wiem jak ubrać puentę – nagą jak matka,
żywą jak wspomnienia, których nie masz.
Rozwrzeszczaną jak ojciec bez piwa.
Skuloną jak dziecko nocą w fotelu.