klick



W ostatnie Święta na kolana
usiadłeś z książką – wreszcie! Cud!
W dziecięcy świergot zasłuchana,
niczym w melodię triumfu nut.

Jeszcze niedawno każdy dotyk
strącałeś z siebie niczym brud –
gdy podrapałam w piętkę, w oczach
strach zobaczyłam, strach i ból.

Trzy latka ledwie – start do życia.
Dzięcięcy pęd, by poznać świat.
A miewa tyle do ukrycia
dorosły, który piekła wart.

Wyrok – pięć lat – nieprawomocny.
Czas wygojenia twoich ran
bezterminowy, jak te noce,
w których powraca żywy strach.

Płacz i demony senne nadal,
„potwór”, co staje nagle w drzwiach.
I mama, która podpowiada
jak go ukarać można w snach.

Zły dotyk – hasło bardzo nośne –
złowrogo w uszach ludziom brzmi.
Groza jak potwór – rośnie, rośnie!
Jej wymiar znasz – dotknięty – ty.

I twoja mama – lwica w walce -
rozpacz, bezradność ściska krtań.
Zły dotyk wbity w serce matce.
Pięć lat. A w piekle zastygł czas.