W cud okolicy dorastałam,
to dziwne, lecz ciągle płakałam,
pomimo ochów i zachwytów,
drżałam o los swojego bytu
i chociaż często się uginam,
lecz nie napinam, nie wypinam,
przygląda mi się kilku chłopów
( bo niejednemu wpadłam w oko )
boję się - rzecz to niepojęta,
nie chcę zwyczajnie być zerżnięta,
wolę bez wody żyć, bez słońca,
ale nie tknięta trwać do końca
































































































wierzba płacząca